Diary - Χριστίνα Λάσκαρη
15348
paged,page-template,page-template-blog-large-image-simple,page-template-blog-large-image-simple-php,page,page-id-15348,paged-2,page-paged-2,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.8,wpb-js-composer js-comp-ver-4.8.1,vc_responsive

Τα ευαίσθητα παιδιά – Ας τα γνωρίσουμε λίγο καλύτερα!

Ποια είναι τα ευαίσθητα παιδιά; Ίσως οι περισσότεροι από εμάς θα απαντούσαμε σε αυτήν την ερώτηση λέγοντας ότι είναι τα υπερβολικά συναισθηματικά παιδιά που συνήθως κλαίνε με το παραμικρό και η συμπεριφορά τους χαρακτηρίζεται από ντροπαλότητα και φόβο. Είναι όμως πράγματι έτσι ή μήπως τα ευαίσθητα παιδιά είναι κάπως παρεξηγημένα γιατί τείνουμε να βλέπουμε μόνο μία πτυχή της ευαισθησίας τους;

Ο ανταγωνισμός στα παιδιά – Τι συμβαίνει όταν η υπεροχή γίνεται αυτοσκοπός;

Ο ανταγωνισμός εμφανίζεται με ένα φυσικό τρόπο στους περισσότερους ζωντανούς οργανισμούς που συνυπάρχουν στο ίδιο περιβάλλον. Στο ζωικό βασίλειο για παράδειγμα, υπάρχει ο ανταγωνισμός για την εξασφάλιση της τροφής και του συντρόφου.

Η αρνητική σκέψη στα παιδιά – Καλλιεργώντας την αισιοδοξία!

Οι αρνητικές σκέψεις δεν παρατηρούνται μόνο στους μεγάλους. Παρατηρούνται επίσης και στα παιδιά. Αν και το μυαλό όλων μας παράγει μια σταθερή ροή σκέψεων (θετικές και αρνητικές), τα άτομα με αρνητική προδιάθεση σκέψης, έχουν στο μυαλό τους σαν πρώτη και τελευταία λέξη κάτι αρνητικό.

Καλλιεργώντας το θάρρος στα παιδιά – Μια από τις μεγαλύτερες ανθρώπινες αρετές!

Το θάρρος έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο θετικά γνωρίσματα των ανθρώπων και ως μια από τις βασικές αρετές της ανθρώπινης φύσης! Το θάρρος είναι βασικό συστατικό της ωρίμανσης και είναι αυτό που μας ωθεί να φτάσουμε νέους στόχους, ακόμα και αν η προσπάθεια μοιάζει δύσκολη ή οδυνηρή. Οι ψυχολόγοι Seligman και Peterson, αναφέρουν τη σοφία και τη γνώση, τον ανθρωπισμό, τη δικαιοσύνη, τη μετριοπάθεια, την υπέρβαση και μεταξύ όλων αυτών το θάρρος, ως τις έξι πιο βασικές δυνάμεις και προτερήματα των ανθρώπων!

Πώς επηρεάζονται τα παιδιά από τον έπαινο;

Τα παιδιά κάνουν καθημερινά τόσα καινούρια πράγματα και αρκετές φορές μας αφήνουν άφωνους με τα κατορθώματά τους! Τότε μας πλυμμυρίζει αυτόματα ένα συναίσθημα χαράς και χωρίς να το πολυσκεφτούμε, το εκφράζουμε μέσω της επιβράβευσης και του επαίνου. Το ερώτημα όμως είναι, πώς επηρεάζονται τα παιδιά από τον έπαινο και σε τι βαθμό;

Η μαθημένη αβοηθησία – “Θα το κάνεις για μένα μαμά;”

“Θα μου φέρεις τα παπούτσια μου; Θα βρεις τις μπογιές μου; Θα φτιάξεις τη τσάντα μου; Θα κάνεις τα καθήκοντά μου; Θα πεις στη δασκάλα ότι ήμουν άρρωστος και δε μπόρεσα να διαβάσω;”. Αρκετά συχνά τα παιδιά ζητούν από τους γονείς να τα εξυπηρετούν. Για τα παιδιά αυτό είναι κάτι το φυσιολογικό δεδομένου ότι εμπιστεύονται τους γονείς και έχουν ανάγκη την προσοχή και τη συνεισφορά τους!

Η επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά – “Χτυπάει, δαγκώνει, μιλάει άσχημα…”

Ο Φρόιντ θεωρούσε ότι όλοι μας γεννιόμαστε με επιθετικές τάσεις, η επιθετικότητα πίστευε πως είναι ένα εγγενές ένστικτο. Από την άλλη πλευρά, οι κοινωνικές θεωρίες της μάθησης έχουν λίγο πιο διαφορετική άποψη. Είτε γεννιόμαστε με επιθετικές τάσεις είτε όχι, η επιθετική συμπεριφορά διαφέρει πολύ από άτομο σε άτομο.

Πώς αντιμετωπίζουν οι γονείς την πρόκληση των μαθησιακών δυσκολιών;

Τι συμβαίνει όταν το σχολείο καλεί τους γονείς να συζητήσουν τις χαμηλές επιδόσεις του παιδιού; Ποια είναι τα συναισθήματα που νιώθουν οι γονείς όταν ενημερώνονται ότι το παιδί δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο όπως οι συμμαθητές του; Ποια είναι η αντίδραση των γονιών όταν ακούν για την πιθανότητα μαθησιακών δυσκολιών;

Εξηγώντας στο παιδί τις μαθησιακές δυσκολίες…

Είναι αρκετά σύνηθες παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες να θεωρούν πως στερούνται δυνατότητες και μυαλό σε σύγκριση με τους συνομηλίκους τους. Στην πραγματικότητα όμως αυτά τα παιδιά μπορεί να είναι ιδιαίτερα έξυπνα απλά οδηγούνται σε αυτό το εσφαλμένο συμπέρασμα διότι δεν έχουν άλλο τρόπο να εξηγήσουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στο κομμάτι τις μάθησης. Αυτό που έχει διαπιστωθεί είναι ότι τα παιδιά που έχουν αυτήν την αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους, είτε έχουν πλήρη άγνοια για τη διάγνωση των μαθησιακών δυσκολιών, είτε δεν έχουν κατανοήσει τη φύση τους ακόμα και αν μπορούν να τις κατονομάσουν (πχ. έχω δυσλεξία).

“Μακάρι να καταλάβαιναν πόσο προσπαθώ”-Πώς νιώθει το παιδί με μαθησιακές δυσκολίες –

“Είναι τόσο έξυπνο παιδί, αν μπορούσε να προσπαθήσει λίγο περισσότερο…”, ή “Έχει τόσες δυνατότητες, αν δεν τεμπέλιαζε τόσο…”. Τις περισσότερες φορές τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και οι γονείς τους, ακούνε αυτές τις φράσεις πολύ συχνά από τους δασκάλους. Η ειρωνεία όμως είναι ότι κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόσο σκληρά προσπαθεί αυτό το παιδί. Σαν αποτέλεσμα το παιδί δημιουργεί μια εσωτερική πεποίθηση που σχετίζεται με την έλλειψη κατανόησης από τους γύρω του – αν συνοψίζαμε την σκέψη του σε μια πρόταση αυτή θα μπορούσε να είναι: “Μακάρι να καταλάβαιναν πόσο προσπαθώ”.